وقتی مجانب است غزل با زبان تو

صد بوسه می شوند مماس لبان تو

تو : نیمساز زاویه واژه با سکوت

شعر امتداد محور شیرین بیان تو !

مجذور ماه ، آمده بر مد آبها !

تقسیم نور بر عطش جاودانه : تو

چون نیست رسم منحنی ات در توان موج

او در جنون خود برسد بر توان «تو»

شیب بهانه های جهان رو به بوسه ات

میل معادلات تمام زمانه : تو

مجهول چشم توست که مست از جواب هاست

حل می شود معادله در استکان تو

سهمی به من نمی دهد این حجم منحنی

جز چشمهای تیرهء ابروکمان تو ؟!

وقتی محاط توست جهان، پس چه می شود

با بوسه ای محیط شوم بر دهان تو ؟!

من در شعاع جذبه تو پر گشوده در -

دیوارهء مدوری از بازوان تو

این هندسه مهندسی عشق و بوسه است

معماری شگفت غزل در جهان تو

دسته‌بندی شده در: سیامک بهرام پرور ]]> http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/%d9%87%d9%86%d8%af%d8%b3%d9%87/feed/ 0 asre2shanbeh http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/85/ http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/85/#comments Tue, 09 Mar 2010 15:07:24 +0000 mandalays http://asre2shanbeh.wordpress.com/?p=85 ]]> در زندگیم

کمر به قتلی نبسته ام / هرگز

دست به کمر نایستاده ام

قتلی را به چشم دیده باشم

با این همه / در تمام قتل های جهان دست داشته ام .

در لباس خواب خودم زندانی کرده ام خودم را

با راه راهی مشابه / و صراطی لنگ لنگان

موری که سوسوی چشمم روانه بود / با چاقویی کند .

چاقوی میوه خوری که در در دستم

می لرزم

از هیچ انسانی نمی ترسم

از مرگ     نمی ترسم

از این مورچه می ترسم

ذره ای از مرا در خواب به یغما برده است .

دیشب در خواب خواب دیده ام :

مرد انتقامجو در حال آمدن است / در حال آمدن است

و انتقام خون هفت میلیارد انسان ِ لاغری را می گیرد

که به دست هفت میلیارد انسان فربه بلعیده شدند

سپس     تک و تنها     تمام زمین را اداره می کند .

اعتراف می کنم

تمام عمر / با انسان های زیادی دست داده ام

برای انسان های زیادی دست تکان داده ام

قسمت زیادی از آسمان را /

میان دو انگشت / عکس گرفته ام و گریسته ام

با این فرض / یعنی تمام کهکشان را به آغوش کشیده ام

مارکوپولو نبودم / همواره ی تن ها بودم

رویایی نداشتم

مارکوپولو بودم / در رویای دیگران سر در می آوردم

زیر دامن عروسی سپید .

یک دست رز ِ سپید که در در دستم

می لرزم

از هر انسانی می ترسم

از دوستی با هر انسانی می ترسم

از این مورچه نمی ترسم

ذره ای از مرا در خواب تا ثریا برده است .

دیشب در خواب خواب دیده ام :

نجات دهنده از گور برخواسته است

از گم و گور     بر خاسته است     از روی تختم من

چشم در چشم ِ تن /

ستاره ی داوود را هرچه در لای پاهات جستجو می کنم . نیست .

برام مهم نیست

وقتی به انتهای راه میرسی

وقتی که راه به انتهام میرسه

چه سرنوشتی برای من رقم می خوره

چه سرنوشتی برای اون راه رقم می خوره

بالاخره اتفاقی میافته

برام مهم نیست / چه سرنوشتی برای اون اتفاق رقم می خوره

همه ی این سرنوشت ها را توی خواب دیدم

اما الان بیدارم

و برام مهم نیست / چه سرنوشتی برای خوابم رقم می خوره .

من فکر میکنم باید صورتم رو بشورم

بنشینم سر سفره / تکه ای نان بردارم

و سهم خودم رو از خورشید روی آن بمالم

روی ابر خودم دراز بکشم / خسته که شدم

روی هلال ماه بنشینم و با ستاره ها عشق بازی کنم .

اعتراف میکنم

همه ی این ها رو توی شعرم نوشتم

اما الان دارم دقیقن با تو حرف می زنم      مورچه ی عزیز !

برام مهم نیست / چه سرنوشتی برای شعرم رقم میخوره .

بیهوده کش می آید

دستی که مچاله می شود

در کاغذ حرف های امروز

دیروز می شود

تو از آن می گذری

به یاد نمی آوری

دوشنبه ای را که دیگر

آن سوی میز

زیبا نیست .

دسته‌بندی شده در: شروین سبطی ]]> http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/84/feed/ 0 asre2shanbeh http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%b6%d8%a7%d9%88%d8%aa-%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af-%d8%a2%d9%86-%da%86%d8%b4%d9%85-%d8%b1%d8%a7-%da%86%d8%b7%d9%88%d8%b1-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d8%aa%d9%88/ http://asre2shanbeh.wordpress.com/2010/03/09/%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%b6%d8%a7%d9%88%d8%aa-%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af-%d8%a2%d9%86-%da%86%d8%b4%d9%85-%d8%b1%d8%a7-%da%86%d8%b7%d9%88%d8%b1-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d8%aa%d9%88/#comments Tue, 09 Mar 2010 14:56:20 +0000 mandalays http://asre2shanbeh.wordpress.com/?p=82 ]]>

« و چهره‌ی تو بر پلک بسته واژه‌ی مجهولی است»

یدالله رؤیایی

چشم در برابر چشم به کمد میخ است چسبیده ، عکست هم را در آن ناپیدا نتوانستم بیابم – چشم در برابر چشم مرده است – گریی دن‌ام را نگاه کردی – پاییدی – با اینجور نوشتنی دگی‌ام – تنیدی با تار و پودهای رویایی ِ این دیدنا – در تقلای کرمی به منقار یا مگسی در دام – که عطری خسته از انحنای تنم روی تخت به خودت گره می‌خورد – با اتاقی لمسیدن – اتاقی با دریدگی ِ چشم‌های مثل ماهی‌ها با رنگ ِ از تنگ پریدگی‌شان که با آن پریدنا مردگی می‌کردند – چشمی نیست – هرگز به این حد سراغ ِ نگاهیدن ِ مورد علاقه‌ام نرفته‌ام و از خودم دور مثل ِ همان اتاقی که تصورش می‌کنم بی چشم – سری مثل جمجمه‌اش بود ، روی تخت تجزیه می‌شد – کرم‌ها در منفذهای ریشه‌ی موها تقلا می‌کردند با تنی نصفه که بیرون می‌آمد و داخل می‌شد ، تمام چشم‌ها خیس و لزج روی هم روي فرش زیر تخت می‌لوند ، چشم بزرگ هنوز در تنیدگی کمد جایی برای خودش می‌پایید – دیوار سفیدی‌اش توی سیاهی چشم‌ها براق می‌شد وهراز چند گاه ، تقلای پریدن در هوا چشمی را می‌ترکاند که از نگاه ِ چشم ِ بزرگ تک افتاده بود – لخته‌ها، جداره‌ها چشمی، سفیدی چشم با شتک‌های اشک و خون آبه به کرم‌های روی صورتم تراوتی ابدی می‌بخشید – تخت هنوز در بوییدگی ِ تنش کسی را دوست داشت – کسی که دوست داشتگی‌اش در آن حالتا بود – قبل از آمدنا ، عطر زنانه ای را خیلی نجیب حس می‌کرد، می‌توانست با همه‌‌ی این‌ها که همه با هم همه‌ی اینهایی شده بودند که تن‌ها باشد، تنها باشد – از کجا می‌فهمید سرمه دان ِ خالی ِ توی ویترین علاج ِ روح ِخسته‌ی چشم‌هاست با آن عکس‌ها که در سیاهی ِ مردمک ها درگیروداری محو دست و پا می‌زدند ؟ – انگار خیال ِ ماهی‌اند که بی ‌تنگ مردگی می‌کنند بر گل‌های قالی ، در این پریدنا و خشکی رویاهاشان، برق نگاه شان و جوابی که انگار مثل پتک از چشمی که به کمد است تیر خلاص را می‌ترکند و نابود – من هم روی تخت چگونه می‌توانسته بود از این فهمیدنا بگوید جوابش چیست؟ – باید با لبهاش چه چیزی به عکس توی چشم‌ها می‌گفت؟ سرمه دادن ، مات در سیاهی آن همه مردمک مثل ِ لب‌های خشکیده‌ی ماهی میان آن همه رُژ توی ویترین به رنگ مژه‌های سوخته می مانست – گل‌های مرده‌ی قالی که قرمز بودناشان به پریدگی ِ پلک‌ها به رنگ ماهی‌های نیمه جان مي رفت با رژ مسی‌ برّاق، رژ صورتی و رژهايی به رنگ لب‌های مرده که تنشان اسکلتی است از رنگ به سفیدی چشم‌هام می‌پاشيد – چه فایده؟ – از دریدگی ِِ سفید ِ این دیوار تا امتداد ِ نگاهت – نگاهش چه چیز جز مرگ می‌توانستم می‌بودم ؟ حالا برای خودت ، با این همه خودم خودم کردنا می‌ترسم با کرم‌های صورتي ام که دارند تمام ورودی‌ها، تمام رویاهام را با ترشح ِ اسیدی ِ لزجشان می‌تراشند ، و عطر تو را که به تنم گره خورده می‌جوند ، تختت چه آرام و بی‌اعتنا دارد در پیچیدگی‌ام که از دردناکی به دیوار ناخن می‌کشد خواب تابوت مرا می‌بیند. سرم چشمی ندارد – از اینجور دیدنای جمجمه‌اش ‌که انگار از خیال وزیدگی ِ این جور نوشتنا می‌آمد از خودش پرت توی خیابان کوچه شد ، تا در زد دستی که دستم را گرفت، با برآمدگی ِ پله‌ها ماسیده به دیوار که تا بالاها بردنمان ، تا آخرین در – آمد – خونی از جنس دستهات در رگ‌هاش جریان داشت – ماشین‌ها هنوز توی سرم بوق می‌زدند – شرم از نبودن ، از پاهای خسته ی پله با لباس ِ چرکی‌ام ، صورت ِ مثل ِ مردادم خیال تابستانی‌ات را عرق می‌زد – جمعه هم روی شَبَش پهن بود – هنوز هست – از مردن ِ این مرد، من ِ میان ِ فاصله‌ها از پنجره بود تا پرتیدن در خیابان و ترکیدن مثل چشم‌های بی‌مژه و ابرو که درهم بودگی‌ ِشان دو چشم ِ چسبیده به کمد را با آن ابروهای کمانش خسته می‌کرد. تردید – در انتظار بود؟ – کسی آیا جواب ِ اینها که با همه آمده بودند را جز این داده بود؟– شاید چشم ِ روی کمد از این رویاها نمی‌خواست جریان ِ خون ِ قرمزی را در دست‌هاش بی‌واسطه‌ی دست‌هام تجربه کند – مثل جنون قرمز رژ‌ها که روی لب‌ها می‌سرید جلوی آینه که خیال ِ بودنش همیشه همانجا تا صبح بود فهمیدگی‌ام همین مُردناست در همین تابستانی که ملال ِ‌گرمش خودش را مثل ِ آتش گرفته‌ها به مرداد ِ آن نیمه شب ِ از ساعت گذشته می‌زد تا من این نویسندگی را سطر به سطر بمیرم . کسی خوابیدگی نداشت – خودتان قضاوت کنید! این را چطور می‌توانستم جور دیگری ناجور بنویسم؟! – مثل من و خیابان که به خانه آمدیم از جنس خودشان ، از جنس همان رگ‌ها – در باز شد ، وُرودَم! – دست دادم با چشمی که خسته بود – پف کرده – بعد ، با خیابان که چشم بود – یا چشم شده بود – و از کجا معلوم خودش بوده ؟ – بالاخره ! – چشمی مرا با اتاقت – اتاقش آشنا کرد – تازه آنوقت بود که لمسیدن ِ چشمی که تا آشنا بودگی در من لرزید اتفاق افتاد – مثل اتاقی پر از همان اتفاقی که خیابان افتاده بود را با خودش آورد –باهمانكه ماشین‌ها بوق می‌زدند در رگ‌هاش تا همان اتاق آمده بودم – روی صورتم، روی تختی که خستگی‌ام را دراز کشید از افتادنا تا سرگیجه ی نپلکیدن ِ عینک ِ روی میز که عاری از چشمی بود که می‌شناختمش کمک می‌کرد تا سفیدی ِ کمد که پشت ِچشمت بود قطعه‌های صورتت را به مغزی که نیست فشار بیاورم که باعث متلاشی شدن عکست شد جز بریده‌ی چشمها که بی‌ملاحظه به این بودگی آنقدر به آن زل زدنا نگاه کرد تا وقتی تصویرت را نتوانست در سیاهی مردمک‌ها وسط سفیدی ببیند با تیغه‌ی ابروها که عکست را بریده بود – جز چشم‌ها – تکه تکه شد – ترکید! – بی‌ پریدگی که حقش بود ، حتا از سهم ِ پنجره‌ی رو به خیابانت – بی آنکه یادش بیاید در تقلای مردگی‌اش مرگ را در روزمُردگی مرداد ِبمَزد در فکر فرو رفتگی‌ام را غرق شدی – از این ترکیدنا به دیوار شتک زد گريه و از همان‌جا بود فهمید هیچ چشمی در پلک‌های نیمه بازش نبود و تمام مدت چشم‌هاش پشت ِ عینکت روی میز به جان کندنش می‌خندیدند – مثل نیازی که در پلک‌ها برای پریدن بود تا آمدن کسی که به این دوست داشتنا بیاید مهمانی خودش و در را باز کند . در فاصله‌ی من و در پنجره را فرار فهمیدم – کرم‌ها هم در بستگی ِ نیمه باز ِ پلکهام با شروع ِ زاد و وَ لد از تار و پودهای تصویرت بیرون می‌جهیدند و بعد به ولوله‌ای در هم می‌لولیدند – تصویر ِ گنگ و نخ نما شده‌ای که در خیال ِ دیدنت با خیابان قدم می‌زدم یا از همان اولین روز دیدنا با خلاءای که جا گذاشته بودی – پاک مي شد – من هم همه ‌جا دنبال ِ تكامل اش در چهره‌ات حفظ می‌کردم ولی زود از یاد می‌رفتی و تا یادم می‌آمدی هم رفته بودی– و از این رفتنا بود که آمدم تا پیشت چندبار همه‌چیز را بگویم – گفتم! – و از همین نوشتگی سر درآوردم که تردید در انتظار است مثل عکست که دریغ کردی – جز چشم‌ها– چسبیده با تیغ ابروها که به کمد است – در تمام ِ این دویدنا جز خلاءای که جا گذاشته بودی چهره‌ات باد می‌وزید و چهره‌ها را به باد می‌وزیدند مثل اتاق ِ پر از چشمت با برشی از صورت که چشم‌های در هوا که می‌چرخیدند وبا پلکها لبيك مي گفتند را ‌ بی‌مژه ، بی ابرو، با اشاره مثل حباب می‌ترکاند – چشم‌های من هم از همین‌ها بود که از سرم فرار کرد ند تا پشت عینکت پناه بگیرند تا سرگیجه ی قدم‌هام که مدام خودش را به دیوار می‌زد – تا اینکه در زدی – باشد! – هرچه در درون در است مال تو! و هرچه در بیرون مال من! – کسی جواب نداد – اینجا همه‌چیز رنگ همان عطری بود که سطرها را به تنش می‌زد ، به رویا ، به تخت که در چسبیدگی من لانه کرد و گر گرفته بود – لیوان‌ها تا ته از عطش کرم ها اندکی کمیده بودند – دوباره یادم آمدی و چشم به کمد کمرنگ تر می شد – تا رفتی تنیدگی تصویرت از هم گسست، و چشمم که همینطور پشتِ شیشه‌ی عینکت از هجوم ِ کرم‌های تار و پودی ِ صورتم و از نگاهِ چشمی بریده از صورتت به خودش می‌لرزید – تازه آنوقتا بود که از مکعب بودن اتاقت به اتاق آمدگی‌ام که از هر طرف خودش را به دیوار می‌زد به خود آمد که سطوح هرچند سفید مثلِ انحنای تنی يا انحنای محدب ِ چشمت که می‌توانی عکست را در سیاهی مردمکش ببینی ممکن است پنجره‌ای داشته باشد جوابگوی همان آمدنی که رفته بودی پیشش همه‌چیز را بگویی – و گفتی ! – و حالا که درراه رفتنا خیابان در انحنای پیچ آخر تصمیش را گرفته بودم اگر جواب می‌دادی و اگر فرای همه‌ی این‌ها که گفته بودم – که همه با هم همه‌ی اینها‌یی شدند تا تن‌ها باشم – و اگر در این تنهایی ذره‌ای تنم بودی – حتا تنیده در خیال ، خودم بودی – حتماً از پنجره‌ی اتاقت خودکشی می‌کردم پرت ، مثل ِ عقربه که نیمه‌های شب ِ مرداد به آنطرف افتاد و حالا مرده بود – چشمی هنوز بالای آخرین طبقه که تازه آمده بودمش پلكها ش را نبست – نمی‌توانسته بود هیچ‌وقت در موقعیت ِ من بی‌چشم فقط با پلک خالی بخوابد – حتی اگر تمام پلک‌ها در بستگی ِ خودشان و بستگی ِ در، که تو در بیرونش بودی و صدای نفسهات از منافذ دیوار می‌‌آمد چفت می‌شدن باز با همان چشم ِ به کمد که به خسته افتادگی‌ام روی تخت زل می‌زد با ثانیه‌ها که نفس‌هات شماره می‌زدند از پنجره پرت می‌شد – ومن با تکه‌های مانده از چشمم توی پلکهات به فاصله ی بین ِ نگاه‌ها که چیزی بود – و یادت باشد! – فقط چیزی بود از چیزی! نگاه می‌کردم –همین نگاه کردنا که به طوافش ادامه می‌داد تا دور ِهیچ – و تا عکسی از بریده‌ی صورتت که نگاه می‌کردی با کمان و مژه کافی بود همه‌ی چشم‌هایی که به خاطر داشتم را در آن مرده پریدگی نابود کند.

حیات ِ غریزی مرگ

گرسنه زوزه کشید

گلوله در اعصاب شیری ِ خون

که نشست

زبان

به زخم ِ ترسیده می کشند

توله ها

دندان

به تردی ِ جَسَد        تا

به لانه می آوَرَد

پستان ِ دریده اش را

گرگ ِ مادر .

مشكل مي توان حجمي يافت كه سه ضلع داشته باشد اما هر سه ضلعش يك نقطه باشد . سه نقطه كه گاهي به راحتي بر هم منطبق مي شوند و ديگر نمي توان به راحتي تشخيص شان داد . مثل وقتي كه سر به زير بر چهره ي خودت راه مي روي و فكر مي كني چيزي براي تشخيص دادن نداري ، خيالت را از روي اشياء به عمد پرت مي كني تا به هيچ چيز فكر نكني ، هيچ چيز . و در همان حال در تنهايي خودت همه ي جهان را احضار مي كني و بلا فاصله از همه فاصله مي گيري و دلت ميخواهد بترسي ، آنقدر بترسي كه همه ي فكر و ذكرت را يك نقطه پر كند شبيه ِ خودت . تاريك .

درها و ديوارها تاريك شوند « وقتِ خاموشي » آنوقت مدام با تاريكي ور بروي بنشاني روبه روي خودت و زل بزني ـ حدس بزني كه ميله ي تخت كجاست ـ بعد از خودت و سياهي بر گردي و دوباره حالت به هم بخورد از يك نقطه كه وحشيانه مي خواهد تكثير شود يا اين كه حتماً مي خواهد ردي از خود به جا بگذارد ـ حتي خراش ِ ناخني روي كف سلول كه فقط خودت بفهمي و فقط خودت چندش ات بشود ـ هر چند فكر مي كني حتي اين هرم داغي كه در اين چهار ديواري مانده هم از تو نيست . از تو نيست كه خواب از چشم تو بگريزد لااقل خواب مي تواند فرار كند

«بايد شكست را بپذيري و الا دچار مشكل ميشي »

دلت مي خواهد كف ِ سلول دراز بكشي و خيره شوي تا از ميان ِ تاريكي شكل هايي را تشخيص دهي

« اين ها را از خودت در آورده اي »

و سعي ميكني صداهايي را بشنوي ،‌ سعي مي كني آن صداها را تقليد كني و از حماقت ات خنده ات مي گيرد

« نمي تونم صداي تو رو به ياد بيارم ـ تو اون وقت ها نبودي »

گريه ميكني و بعد سعي ميكني اداي خنده و گريه ي خودت را در بياوري .

بلند مي شوي و سعي مي كني چند قدم به جلو برداري

« تو و اين اداهاي مسخره كه خيلي رندانه مي خواي اونا رو به من نسبت بدي چي رو مي خاي برسوني ؟ »

دست ات را از هم باز نگه داشته اي تا زمين نخوري و فكر مي كني به قدر كافي ترسيده اي وشك مي كني به اين همه ترس و اين همه نقطه كه آرام آرام سعي دارند شبيه ِ خودت شوند

« بايد    ها مي شدم و دم فرو مي رفتم    حالا بگو چقدر از من تو سينه هات مي پوسه ؟ »

چشم هايي از حدقه در آمده توي تاريكي باز مي خواهند ببازند و تازه شوند به پرواز از آغاز اما تو نازي تو نازي نازي تو .

تمام ِ کهکشان را فتح کرده ام

اگر نتوانم

تمام ِ کهکشان را در من بیاب           چرا که به تو فکر می کنم

لب های مهبل

در لبهای من است

شرم ِ من

از همخوابگی با فکر ِ من حیا می کند

چه حیایی ؟

چه لب هایی مقدس تر از اینکه با تو سخن می گویم .

چست و چابک

چابک و سُست

پیک ِ سواره بر مرکب                   دریای مرکّب .

وقتی که کهکشان خطخطی بی حال از مدار حرکت می افتد

حضور

مثل ِ دور

عبور

کوچک و تر می شود                  بی رنگ می شود .

جای   او   بنشانم

تو

تلفظ ریسمانی

هوات تابیده

و دهان ِ دست ها

هجای ِ خالی ِ لغتی را چنگ می زند

که ارتفاعش

نوک ِ سروهای ِ ترمه را خمانده است.

نوشت

و ابتدا سر انگشتان جاده شد و

سلانه کوه

گمی آمد .                 از روی جالباسی هیچی پوشید و             رفت

عبور سایه روی لغزش علفها

منحنی پلکهای منتظر کوه بود

و ساعت برگ شد

برف شد

نوشت :  عقربکها شکوفه زده اند

و دستان عبور

از  تشییع سایه بو گرفته است

ولی هنوز گمی    گریه می کند

وقتی سر انگشتان جاده

خسته روی کوه

می ماسد

نگاه کن توی متن !

برگ منحنی عبور است

تا زمین یخ زده

سلانه

پاکش حضور الفبای علفم

وقتی با سایه ها می لغزم

گریه نکن

اینجا هنوز اتاق من است .

از  وب سایت  باغ در باغخلیل پاک نیا گرفته شده است که البته با توجه

به ف.ی.ل.ت.ر بودن وب سایت مذکور ناچار به کپی داستان شده ایم.

امیدواریم عذرمان پذیرفته باشد.

عکاس از روی چوبه دار پرید پایین همه دوربین هاش بالا پایین پریدند چندتا دوربین بزرگ حسابی ما ترسیدیم یکوقت بلایی سر دوربین ها بیاید یکی از ما آه کشید
چوبه دار هنوز درازکش افتاده بود کف اونت بار
پرسید شما بچه های همین شهرک بغل هستین مگه نه؟
یکی از ما گفت اومدی از ما عکس بندازی یا از اون مُرده؟
مژه های عکاس پرپر زدند: مگه مُرده؟
با دوربین های سفت سیاهش دوید بطرف ماشین پاترول از همان طرف یکی از مامورها داشت به ما نزدیک می شد هر سه ماموری که با پاترول آمده بودند تفنگ ژسه داشتند
یکی از ما گفت شرط می بندم خشاب هاشون خالیه
یکی دیگه از ما گفت شرط می بندم خشاب هاشون خالی نیس
دوتا از مامورها چوبه دار را از وانت بار بیرون کشیدند تا ببرند بالای آن تخت سنگ سفید علمش کنند دوطرف سنگ دوتا گودال کنده بودند که پایه های چوبه داخل آنها جا بگیرند
ماموری که به ما نزدیک شده بود گفت هی شما کی می تونه بره از خونه شون یه چاریایه خوشگل محکم بیاره؟
یکی از ما گفت می خواین دارش بزنین چون که باید دارش بزنین مگه نه؟
یکی از مامورها گفت چارپایه نمی خواد همون سنگ سفید واسه همین کاره
چندتا از مردهای محله ما تازه خبر را شنیده بودند داشتند جا به جا توی بیابان پیش می آمدند ما به کسی خبر ندادیم تا تنها شاهد معرکه باشیم صبح جمعه قشنگی بود که ما مدرسه نداشتیم اگر برف نباریده بود بهتر بود یا اگر دست های ما لخت نبود شنیدیم اگر برف ببارد مراسم اجرا نمی شود تا وقتی هم که آن مرد مُرده را آوردند هنوز برف می بارید وقتی او را آوردند هنوز زنده بود از نعش کش سیاه بیرون آمد ایستاد اطراف خودش را بویید لباسش ورزشی بود سبز و خاکستری از یک مارک خوب زیپ را تا آخر کشیده بالا یا برای او کشیده بودند بالا چون دست های او با طناب از پشت بهم بسته بود
برف نشست روی موهای بلند اعدامی
عکاس هنوز داشت دوربین هاش را امتحان می کرد چراغ های جلو نعش کش روشن بودند دانه های نرم و نازک برف تا به حرارت چراغ ها می رسیدند آب می شدند محو می شدند
یکی از ما گفت اون سال که پاسبون ها را تیر بارون می کردن من هنوز به دنیا نیومده بودم حیف
یکی دیگه از ما گفت برادرم که از همه ما بزرگتره به دنیا اومده بود بابام او را می گذاشت روی گردن خودش تا برادرم بتونه تیر خوردن طرف را ببینه
راننده وانت بار گفت به جون شما دلم می خواد بمونم تماشا کنم چونکه می دونی چقد صواب داره اما باس جَلدی برم به افراد دیگه غذا برسونم. بعد ما را دید گفت بارک اله بچه ها خوب تا ته ش تماشا کنین چون که آینده توی دست شماس. می رفت در حالی که به برف فحش خواهرمادر می داد دوید توی وانت جا گرفت
مرد اعدامی زیر برف قدم زد بدون اینکه متوجه باشد کجاهست نردیک شد به چوبه دار پاهاش بلند و باریک ایستاد سر به اطراف گرداند هوا را بو کرد می خواست با تکان پره های بینی و ابروها چشمبند را بکشد بالا یا پایین آنقدر که بفهمد کجا هست اما چشمبند محکم بود راه نمی داد یکی از مامورها بازوی او را گرفت کشید جلوی سنگ نگه داشت
عکاس که تا آن لحظه نشسته بود توی نعش کش سیگار می کشید با دوربین هاش بیرون پرید جلیقه برزنتی پوشیده بود از داخل جیب های جلیقه یک مُشت سیم بیرون کشید آنها را یکی یکی فرو کرد توی دوتا حلقه هایی که روی شانه هاش بودند ناگهان از دوطرف شانه ها انبوه سیم های سفید بیرون زد بعد یک پارچه برزنتی را نصب کرد بالای سیم ها حالا یک چتر بالای سر او بود که نمی گذاشت برف بریزد روی او و روی دوربین هاش دوید آمد بطرف چوبه دار
ماموری که بازوی مرد اعدامی را گرفته بود گفت قربونت یه لحظه بیا بالای این سنگ وایستا یه امتحانی بکنیم ببینیم همه چی روبه راه هست. پاهای اعدامی دنبال سنگ گشتند پیدا کردند اگر چشم هایش را می دیدیم می فهمیدیم که ترسیده یا نه پرسید وقتشه؟ مامور گفت نه هنوز حاجی نیومده تا اون نیاد هیچی انجام نمی شه. اعدامی پرسید پس چی؟ مامور گفت فعلا کفش هات را در بیار این فقط یه آزمایشِ. مرداعدامی پاهای لُخت بی جوراب را از گشادی کفش های ورزشی بیرون کشید وروی کفش ها ایستاد انگشت ها سرخ شدند مامورها سنگ سفید را طوری بالا کشیده ایستاده نگه داشته بودند که بشود مثل یک چارپایه کاریک چارپایه را انجام دهد و وقتی مرد اعدامی بالای آن طناب به گردن ایستاده تا لگدی به سنگ بزنی سنگ بغلتد بیفتد و زیر پای مرد هیچ نماند بجز خالی..
مامور گفت حالا برو بالا.
مرد اعدامی یک پایش را گذاشت بالای سنگ که تکان خورد لق شد تا رو به افتادن اعدامی پای خود را عقب کشید مامور تُند خم شد سنگ را بغل کرد به حال اول برگرداند گفت چه خبرته عجله داری؟ بلند شد پاهای اعدامی را یکی یکی با دست با احتیاط گذاشت روی سنگ اعدامی رفت روی سنگ ایستاد از همه بلندتر شد کفش هاش پیش تخته سنگ جامانده بودند در اطراف او هیچ نبود جز سفیدی آسمان برف
بقیه مامورها و راننده نعش کش کنار پاترول زیر یک چتر بزرگ ایستاده بودند
عکاس گفت داری چکار می کنی هنوز که حاجی نرسیده. مامور گفت نه هنوز نرسیده. عکاس گفت پس فعلا بریم خرما زعفرون بخوریم. مامور گفت اگه بذاری من هم بیام زیر چتر تو. غش غش خندید عکاس گفت بیا بعد گفت جون تو فقط بخاطر دوربین هاس. عکاس رفت بطرف مردهای دیگر که داشتند خرما زعفرون می خوردند
ماموری که هنوز با چوبه دار ور می رفت یک پایه آنرا گرفت خود را بالا کشید اگر پوتین نپوشیده بود شاید سنگ برای پاهای او هم جا داشت سنگ تکان خورد نیفتاد مامور طناب را گرفت بطرف خود کشید حلقه ش را انداخت
دور گردن اعدامی که سعی می کرد به مامور کمک کندکارش را بهتر انجام بدهد اما جهت رفت و آمد دست مامور را نمی دید بالاخره مامور پرید پایین و سنگ تکان نخورد گفت حالا می بینی چقد محکم شده؟ چشمان اعدامی هنوز پشت چشمبند بود
صدایی گفت عجله کن
ماشینی در فاصله دور پیش می آمد
مامور به مردهای کنار پاترول و به ماشین توی بیابان نگاه کرد بعد باز برگشت بطرف اعدامی و گفت فعلا بهش عادت کن تا بعد به موقش زهره ترک نشی
ما فقط حرکت آرام ماشین را توی بیابان زیر برف می دیدیم چندتا از مردهای محله هم رسیده بودند و داشتند مراسم را تماشا می کردند مُدل ماشین هنوز تشخیص داده نمی شد اما می دانستیم حاجی که همه منتظرش هستند روی صندلی عقب آن لمیده
مامور به اعدامی گفت مراقب باش طناب شُل نشه تا من برگردم. و رفت به مردهای دیگر ملحق شد
ماشین حاجی با شکم چسبیده به بیابان می خزید می آمد هنوز خیلی مانده بود برسد
مامورها راننده نعش کش و عکاس کنار پاترول ایستاده داشتند خرما زعفرون می خوردند
اعدامی یک پایش را روی سنگ تکان تکان داد سنگ نجنبید یکی از مردهای تماشاچی خیز برداشت جلو برود اما یکی از ما بچه ها گفت برگرد. مرد ایستاد برگشت سرجای اولش مامورها و راننده نعش کش و عکاس هسته خرماهای خورده شده را پرت می کردند توی برف
تشخیص مُدل ماشین حاجی آسان شد بنز بود دست های ما از سرما سرخ شده بود
یکی از مامورها جعبه خالی خرما را پرت کرد توی بیابان بقیه افراد دانه هایی را که در دست داشتند تند و تند خوردند مامورها رفتند به استقبال ماشین حاجی
عکاس نگاهی به چوبه دار و به اعدامی انداخت می خواست بیاید اما منصرف شد رفت بطرف نعش کش
اعدامی یک بار دیگر پاها را روی سنگ تکان داد سنگ لرزید لق خورد افتاد.. زیر پاها لخت شد خالی شد
پاها در هوا پرپر و از جنب و جوش افتادند تمام شد تمام کرد و حالا همه هیکل مرد مُرده آویخته بود و آرام
ماشین حاجی با چراغ های روشنش رسی د
ما رفتیم دست هایمان را با گرمای نور چراغ های نعش کش گرم کنیم چون عکاس داشت همین کار را می کرد.

نقد و بررسی داستان

شروین سبطی :  روایت از چند بچه است  حال آنکه بچه ها چندان نقشی در پیشبرد آن ندارند ، راوی سوم شخص است  و تمام توجهات و ریز نگریهای ِ مثلا ً به عکاس یا دوربین  ، توجهات ِ سوم شخص است و اصلا ً نگاهی کودکانه یا بهتر بگویم انسانی شکل نمی گیرد در صورتیکه اگر این نگاه  بچه گانه می بود  می بایست با چنین مضمونی یک هول و هراس ِ خاصی وجود می داشت که متاسفانه نداشت !  البته  قابل توجه ترین یا تکان دهنده ترین تصویری که ارائه می شود همان آب شدن برف جلوی حرارت چراغ نعش کش است که اتفاقا ً حتی این نگاه هم با تمام زیبایی اش نمی تواند مال ِ بچه ها باشد .

کوهیار ابراهیم نژاد :  در داستان راوی منفعل ، کودکان هم هم که اکثر بار روایت بر دوششان است فقط می توانند یک حس گذرای کودکانه را نشان دهند  ، حاجی و مامورها هم که عملا کاره ای نیستند  ، اعدامی هم که فقط اسم اعدامی را یدک می کشد و شخصیت پردازی ندارد ، عکاس هم که کاره ای نیست ، پس اتفاق این داستان کجاست ؟

سیامک بهرام پرور :  من معتقدم نویسنده داستان ضعیفی نوشته و بعد آمده چیزهایی را « گُل درشت » در متن تعبیه کرده است تا ما با پیدا کردنش احساس کشف بهمان دست داده و خوشحال شویم .  اعدامی اتفاق نمی افتد و اعدامی بنا به هر دلیلی  « یا اتفاقی سنگ ِ زیر پایش لق می خورد یا خودکشی می کند » توسط مامورها کشته نمی شود و این یعنی کاملا ً شعاری  با اعدامی برخورد کردن یعنی بیبییم اعدامی را طوری نشان دهیم که به مامور اعدام کمک هم می کند و کاملا آرام است و در نهایت خیلی قهرمانانه می میرد و دلیل این قهرمانانه مردن هم کشته نشدن توسط مامورها باشد  و این یعنی تجلیل از او در حد یک شهید .  در ابتدای داستان  داریم « … ما حسلبی ترسیدیم یکوقت بلایی سر دوربین ها بیاید ، یکی از ما آه کشید …» آه کشیدن برای افتادن ِ دوربین ؟ واقعا که چقدر نادرست استفاده شده  حتی اگر بخواهد فقر این بچه ها را برساند باز هم مسخره است استفاده ی آه برای افتادن دوربین . یا استفاده ی صفت ِ سفت برای دوربین هم همینطور . من فکر می کنم این داستان یک کپی برداری ِ ضعیف و البته ایرانی شده ی داستان ِ « لاتاری » ” شرلی جکسون ”  است فرقش این است که در آنجا  فرد مورد نظر توسط دیگران کشته می شود و اینجا نه !  در آنجا یک فاجعه ی انسانی با آن درجه ی خشونت  که در یک فرد به تنهایی امکان بروزش خیلی کم است در یک جمع به سادگی شکل می گیرد و همه هم از شکل گرفتنش خوشحال می شوند  حال آنکه در اینجا ماجرا به یک اعدام مثلا در دهه ی شصت ِ ایران فرو کاهیده می شود .  یکی از فاکتورهایی که برای اثبات حرفم می آورم این است که در اینجا  یکی از بچه ها می گوید : «  اون سال که پاسبون ها را تیر بارون می کردن من هنوز به دنیا نیومده بودم ، حیف ! »  « … بابام او را می گذاشت روی گردن خودش تا برادرم بتونه تیر خوردن طرف را ببینه … »  و این یعنی کل این قضیه برای آنها جنبه ی سرگرمی و تفریح دارد  و این درست همان سرگرمی و تفریحی است که بچه ها باجمع کردن سنگ ریزه ها برای کشتن طرف در داستان شرلی جکسون  به درخشان ترین شکل ممکن به نمایش در می آید .

مهدی رجایی : بچه ها و مامورهایی در کار حضور دارند تا یک اعدام را شکل دهند یا به تماشا بنشینند که اتفاقا ً کار صوابی هم تلقی می شود  ،  ما نباید به این اعدام به شکل یک فاجعه ی انسانی نگاه کنیم و بعد به نقد بنشینیم  باید دقت داشت که این فاجعه ی از نظر ما وحشتناک ،  در محیط داستان   برای مردمش خیلی عادی است و همه مشتاقند برای دیدنش ، چیزهایی که در این بین برای این بچه ها مهم اند  خیلی جالبند  مثل دوربین ها و این توجه نداشتن به اصل ماجرایی که برای ما اصل است یعنی اینکه اعدام اصلا اصل ماجرا نیست  ، حاشیه ها اتفاقا نقش خیلی مهم تری دارند و آیتم هایی که سیامک ذکر می کند  از نظر من می تواند جهت اثبات ِ قوت داستان مورد توجه قرار گیرد و مهم بودن حاشیه ها را برای بچه ها و عادی بودن اعدام را به ما نشان دهد  مثلا ً « ماموری که به ما نزدیک شده بود گفت هی شما کی می تونه بره از خونشون یه چارپایه خوشگل محکم بیاره ؟ »  و این خواست ِ مامور از بچه ها در هیچ جای جغرافیای زمین الّا جایی که داستان شکل می گیرد عادی نیست و این یعنی قوت ! چرا که نویسنده  واقعیت ِ داستانی ِ لازم برای پذیرفتن ِ این درخواست ِ عجیب غریب از یک کودک را به وجود آورده و ما ما هم اصلا از مواجهه با چنین درخواستی شکه نمی شویم چرا که برای ما هم عادی شد یعنی نویسنده عادی کرده است . البته خطاهایی نیز موجود است  و آن جاهایی است که نویسنده چیزهایی را که نمی تواند مورد علاقه و توجه بچه باشد را بازگو می کند : همان آب شدن برفها جلوی چراغ که شروین هم به آن اشاره کرد اما سفت و سیاه بودن دوربین که سیامک می گوید صفت نادرستی است از نظر من اگر از زبان یک کودک بیان شود کاملا ً درست و به جاست . و در رابطه با مقایسه ای که با لاتاری ِ شرلی جکسون شده است باید بگویم در لاتاری اصل اعدام شدن یا سنگسار محور داستان است و داستان کاملا ذهنی است حال آنکه در اینجا ما با داستان کاملا ً رئالی سر و کار داریم که حتی زبان ِ به کار گرفته شده در آن به ما می فهماند که اعدام اصلاً محور داستان نیست و داستان در حاشیه هاست که اتفاق می افتد  ، «چوبه دار هنوز درازکش افتاده بود کف وانت بار » این تصویری که جمله ی قبل به ما می دهد را شاید هرجای دنیا پیدا کنیم و شاید هم هیچ جا ولی مهم این است که این تصویر در هیچ صورتی نمی تواند کپی باشد .

حامد سلیمانتبار : در کُل معتقدم اگر ما با یک داستان ِ کوتاه مواجهیم  با یک برش ِ زمانی ِ خاص ، باید بگویم برش ذهنی ِ خاص ِ این داستان شکل نگرفته است  و اگر بهتر بگویم منظورم این است که داستانی با چنین مضمون و تعدد تفکر و تکثر برداشت های همسو و مخالف احتیاج به یک بستر بزرگتر دارد و  پیرنگی اینچنین در یک داستان کوتاه نمی گنجد .

یوسف علیزاده : اول اینکه اصلا موافق مقایسه ی این داستان با لاتاری نیستم  چرا که معتقدم ما با یک داستان کاملا ایرانی با ویژگیهای ایرانی مواجهیم که اتفاقا ً این ویژگی ها آنقدر قوی هستند که نمی توانند فرو کاهیده شده ی یک داستان هرچند قوی ِ خارجی باشد .

و دوم ضمن تایید نکته ای که شروین عنوان کرد  از نظر من آن قسمتی که راجع به صواب تماشای اعدام از زبان راننده ی وانت بار عنوان می شود توی ذوق می زند انگار نویسنده است که به جای نشان دادن این منظور در خود داستان از روی ناتوانی آمده وسط داستان و در  نقش راننده ی وانت بار دارد حال و هوای موجود در جامعه را برایمان تعریف می کند .